KONPONBIDEA

Azken klasean sortu zitzaigun arazoa konponduta, proiektuaren ideia berriz zuzentzea erabaki dugu. Ez gara hainbeste zentratuko arazoaren eramailearengan eta are gehiago arazoaren eragileengan. Ikusten dugunez planteatu dugun arazoa konpontzea ezinezkoa dela, arazoa konponduko dugu, arazoaren eragilearekin, soinu horiek sortzen dituzten pertsonekin edo horiek espazio publikoetan duten intentsitate handiarekin amaituz.

Proiektu berri hau gauzatzeko gai izateko, tortillari buelta eman beharko diogu eta gaiaren prespektiba aldatu, gehiago begiratu arazoaren eragilearen (hau da, igorlearen) ikuspegitik, eta ez hartzailearen ikuspegitik.

Hori argitu ondoren, erabaki dugu proiektu hau bideratzeko modurik eraginkorrena eta emankorrena gizartean jokabide-sistema berri bat sortzea dela, autisten entzumen-arazoekiko enpatia ekarriko duena. Hurrengo lanetan, sistema honi forma ematen saiatuko gara.

Ikuspegi berri hori, gure ustez, askoz ere onuragarriagoa da gizartearentzat oro har eta arazoaren hartzailearentzat aurrekoa baino; izan ere, aurrekoaren helburua haien arazo indibiduala konpontzea baino ez zen, hau da, haiek bakarrik zuten arazo bat konpontzeko gailu bat sortzea haientzat soilik. Proiektu berri honekin, ez ditugu banakako arazoak konponduko; aitzitik, kutsadura akustikoa murriztuko dugu leku zalapartatsuetan, eta horrek estresa, depresioa eta loezina gutxituko ditu gizartean.

Jende asko giza portaera zuzentzen duten sistemen aurka dago, askatasuna kentzen zaiela esaten baitute, baina ez dakite inplementatu nahi dugun hau bezalako sistemek gobernatutako gizarte batean bizi direla (establezimendu publikoetan edozein lege edo prozedura bezala), baina haurtxoak zirenetik barneratu dutenez, uste dute hautamena dutela. Hala ere, sistema hauek gizadiaren onerako eginak dira, eta haien oparotasunerako jarraitzea komeni da. Guk sortu nahi dugun sistema hau ez da diktadore batek bere onurarako ezartzen duen batekin aldera daitekeen bat, gizarte orokorrak bere onurarako eta oparotasunerako proposatzen duen batekin baizik. Duela gutxiko adibide bat da, adibidez, maskarak erabiltzea eta pandemian ezarritako konfinamendua. Gizarteari bere onagatik eta oparotasunagatik inposatutako sistemak dira, hori gabe gaur egun munduan dagoen egoera askoz okerragoa izango litzateke.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *